ခွေးရူးပြန်ရောဂါသည် ကြောင်များနှင့် ပတ်သက်ပါသလား။ လူအတော်များများသည် ရောဂါအမည်ဖြင့် အထင်လွဲကြသည်။

"ခွေးရူးပြန်ရောဂါ" ဟူသော စကားလုံးကို လူအများကြားသောအခါတွင် ခွေးများသာလျှင် ရောဂါကို သယ်ဆောင်နိုင်ပြီး ကူးစက်နိုင်သည်ဟု အလိုလို ယူဆကြပြီး အကျိုးဆက်အနေဖြင့် အိမ်တွင် ၎င်းတို့၏ ကြောင်အဖော်များကို သတိပြုမိစေပါသည်။ အမှန်တကယ်တွင်၊ "ခွေး" ဟူသော စာလုံးပါရှိသော ဤရောဂါ၏အမည်သည် အမှန်တကယ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော သိမြင်မှုလွဲမှားခြင်းဖြစ်သည်—ကြောင်များသည်လည်း ခွေးရူးပြန်ရောဂါအတွက် အဓိကအိမ်ရှင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခွေးရူးပြန်ရောဂါကူးစက်မှု၏အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ အိမ်မွေးတိရိစ္ဆာန်ပိုင်အိမ်ထောင်စုများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ကြောင်များ ခြစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်ရပ်များသည် မဆန်းပါ။ ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သေဆုံးနှုန်းသည် 100% နီးပါးဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးပေါ် ကူးစက်ရောဂါဆိုင်ရာ အချက်အလက်ကို အခြေခံ၍ ဤဆောင်းပါးသည် ခွေးရူးပြန်ရောဂါနှင့် ကြောင်များကြား စစ်မှန်သော ဆက်နွယ်မှုအပြင် ခြစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကိုက်ခံရပြီးနောက် သိပ္ပံနည်းကျ တုံ့ပြန်ပုံတို့ကို ရှင်းလင်းဖော်ပြပါသည်။

I. ခွေးရူးပြန်ရောဂါသည် ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်သော၊ ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း ကုသ၍မရပါ။

ခွေးရူးပြန်ရောဂါသည် တရုတ်ဥပဒေအရ Class B ကူးစက်ရောဂါအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော ခွေးရူးပြန်ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိရစ္ဆာန်ကူးစက်ရောဂါဖြစ်သည်။ ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ သေဆုံးနှုန်းသည် 100% နီးပါးဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ခွေးနှင့်ကြောင်ကဲ့သို့သော ခွေးရူးပြန်ဗိုင်းရပ်စ်ပိုး သယ်ဆောင်သည့် တိရစ္ဆာန်များမှ အကိုက်နှင့် ခြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားခြင်းဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံ၌ ခွေးရူးပြန်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှင့် သေဆုံးမှုအရေအတွက်သည် မြင့်တက်လာကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ China CDC ၏ အဆိုအရ 2025 ခုနှစ်တွင် ရောဂါဖြစ်ပွားမှု 248 ခုနှင့် 231 ဦး သေဆုံးခဲ့ပြီး 48.5% တိုးလာပြီး 2024 ခုနှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက 56.1% တိုးလာကာ 167 နှင့် 148 သေဆုံးခဲ့သည်။

အမျိုးသားရောဂါထိန်းချုပ်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေးဌာနမှ လစဉ်အစီရင်ခံစာများမှ အချက်အလက်

အမျိုးသားရောဂါထိန်းချုပ်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေး စီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့၏ "အသိပေးခံရနိုင်သော ကူးစက်ရောဂါများ၏ 2024 အမျိုးသားခြုံငုံသုံးသပ်ချက်"

II လျစ်လျူမရှုပါနှင့် ကြောင်များသည် ရောဂါပိုးဝင်ခြင်း၏ အရေးကြီးသောအရင်းအမြစ်တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

ခွေးနှင့်ကြောင် နှစ်မျိုးလုံးသည် ခွေးရူးပြန်ရောဂါ၏ အဓိက အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ခွေးများသည် တရုတ်နိုင်ငံတွင် ခွေးရူးပြန်ရောဂါ၏ အဓိကအရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး ရောဂါဖြစ်ပွားမှု၏ ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ကြောင်များမှ ကူးစက်သော ခွေးရူးပြန်ရောဂါ အချိုးအစားသည် 2020 ခုနှစ်တွင် 2.44% မှ 2021 ခုနှစ်တွင် 5.56% အထိ မြင့်တက်လာပါသည်။

တရုတ်နိုင်ငံတွင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ပိုင်ဆိုင်မှုမှာလည်း မြင့်တက်လာသည်။ 2025 ခုနှစ်တွင် တရုတ်နိုင်ငံရှိ မြို့ပြတွင် ခွေးနှင့်ကြောင် အရေအတွက်သည် 126 သန်းအထိ ရှိလာခဲ့ပြီး 2024 ခုနှစ်မှ 2.21 သန်း (1.8%) တိုးလာခဲ့သည်။ ယင်းတို့အနက် ကြောင်များ 65.9% ၊ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် 72.89 သန်း၊ 2024 ခုနှစ်မှ 1.36 သန်း (1.9%) တိုးလာပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်းကို ပြုလုပ်ပေးသည်။ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးကြောင်များကြားတွင် 2025 တွင် 7.7% လျော့ကျသွားပြီး 30.9% သာ ကျဆင်းသွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်၊ ကြောင်ပိုင်ဆိုင်သည့်လူဦးရေ တိုးလာခြင်း၊ ခြစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကိုက်ခံရနိုင်ခြေ တိုးများလာကာ ကြောင်ကာကွယ်ဆေးထိုးနှုန်းလည်း နည်းပါသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ တရုတ်နိုင်ငံတွင် နှစ်စဉ်ခွေးရူးပြန်ရောဂါဖြစ်ပွားသူ သန်း ၄၀ တွင် ၃၅ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးကို ရရှိကြသည်။ ဤအန္တရာယ်နှစ်ထပ်အောက်တွင်၊ ကြောင်များအပေါ် ကျေနပ်မှုမရှိခြင်းသည် နောက်ပြန်မဆုတ်နိုင်သော အကျိုးဆက်များဆီသို့ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

III ကြောင်ခြစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် အကိုက်ခံရပြီးနောက်၊ စံပြုကုသရန်လည်း လိုအပ်ပါသည်။

"Rabies Exposure Prevention and Disposal Work Specifications (2023 Edition)" အရ ခွေးရူးပြန်ရောဂါသည် အကိုက်ခံရခြင်း၊ ခြစ်မိခြင်း သို့မဟုတ် အကျိအချွဲအမြှေးပါးရှိခြင်း သို့မဟုတ် ခွေးရူးပြန်ရောဂါရှိသူ၊ ခွေးရူးပြန်ရောဂါဟု သံသယရှိသော တိရစ္ဆာန် သို့မဟုတ် ကျန်းမာရေးအခြေအနေ မဆုံးဖြတ်နိုင်သော အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို ရည်ညွှန်းပါသည်။ သို့မဟုတ် ပွင့်နေသောဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် အကျိအချွဲအမြှေးပါးများသည် ခွေးရူးပြန်ရောဂါပိုးပါ၀င်သော တံတွေး သို့မဟုတ် တစ်ရှူးများကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့နိုင်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် သင်သည် ခြစ်မိခြင်း၊ အကိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် သင်၏ အကျိအမြှေးပါးများ သို့မဟုတ် ကျိုးနေသော အရေပြားကို ကြောင်တစ်ကောင်က လျှာဖြင့် ကိုက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းသည် ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ဖြစ်ပွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခွေးရူးပြန်ရောဂါကို အန္တရာယ်ပေါ်မူတည်၍ အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။

အဆင့် 1 ထိတွေ့ခြင်း- တိရစ္ဆာန်များကို ဆက်သွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အစာကျွေးခြင်း သို့မဟုတ် နဂိုအတိုင်း အရေပြားကို နမ်းခြင်း

ကုသမှု- ထိတွေ့နေသောနေရာကို သန့်ရှင်းပါ။ ဆေးကုသရန်မလိုအပ်ပါ။

အဆင့် II ထိတွေ့ခြင်း- အရေပြားကို ပျော့ပျောင်းစွာ အကိုက်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် ထင်ရှားစွာ သွေးထွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခြစ်ရာ/ပွန်းပဲ့မှု အနည်းငယ်။

ကုသမှု- ဒဏ်ရာကို ကုသခြင်းနှင့် ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေး ထိုးပေးသင့်သည်။ အဆင့် II ပြင်းထန်စွာ ခုခံအားကျနေသူများတွင် ထိတွေ့မှုများ သို့မဟုတ် ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာရှိပြီး တိရစ္ဆာန်၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သည့်အခါ ကုသမှုသည် အဆင့် III ထိတွေ့မှုဆိုင်ရာ ပရိုတိုကောများကို လိုက်နာသင့်သည်။

အဆင့် III ထိတွေ့မှု- တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် အများအပြား ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည့် အရေပြားကိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ခြစ်ရာများ။ ကျိုးနေသောအရေပြားကို နမ်းခြင်း၊ တံတွေး သို့မဟုတ် တစ်ရှူးများဖြင့် ညစ်ညမ်းနေသော ဒဏ်ရာများ သို့မဟုတ် အကျိအမြှေးပါးများ၊ သို့မဟုတ် လင်းနို့များနှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ပါ။

ကုသခြင်း- ဒဏ်ရာကို ကုသခြင်း၊ ခွေးရူးပြန်ရောဂါကို passive immunizing agents ထိုးပေးခြင်း နှင့်ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးစီမံခန့်ခွဲသင့်သည်။

နိဂုံး

အိမ်မွေးကြောင် အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း တိုးလာနေပါတယ်။ သင့်ကြောင်လေးနှင့် အတူနေထိုင်ကစားသည့်အခါ ရံဖန်ရံခါ ခြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် အကိုက်ခံရခြင်းမှာ မလွဲမသွေဖြစ်သည်။ ခြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကိုက်ခံရသည်နှင့် တပြိုင်နက် စံချိန်စံညွှန်းသတ်မှတ်ထားသော ပရိုတိုကောများနှင့်အညီ ချက်ခြင်းတုံ့ပြန်ရန် အရေးကြီးပါသည်။ ပထမအဆင့်မှာ ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်းရေလောင်းခြင်း- ဆပ်ပြာရေ (သို့မဟုတ် အခြားသော အယ်လ်ကာလိုင်း အားနည်းသော သန့်စင်ဆေးများ သို့မဟုတ် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆည်မြောင်းဆိုင်ရာ ဖျော်ရည်များ) ဖြင့် အကိုက်ခံရသော ဒဏ်ရာအားလုံးကို 15 မိနစ်ခန့် သေချာစွာ ဆေးကြောပါ။ ထို့နောက်၊ အထူးသဖြင့် Level II နှင့် Level III ထိတွေ့မှုများအတွက် တတ်နိုင်သမျှ စံချိန်စံညွှန်းမီသော ဆေးဝါးကုသမှုကို ရယူပါ၊ ခွေးရူးပြန်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးကို အချိန်မီ ပြီးမြောက်ရန် လိုအပ်ပါသည်။